දියානා සොෆ් Diyana Soff by Muthumudalige Nissanka

මේ සේරම පටන් ගත්තේ මීට මාස කිහිපයකට කලින්.

කුමන වෙලාවකට නිදාගත්තත් මාව හරියට ම අලුයම දෙකයි තිහට අවදි වෙනවා. ඒ අවදි වෙන හැම මොහොතක ම මට දැනෙනවා ‘කවුරු ම හරි කෙනෙක් මගේ ළඟ ඉන්නවා’ කියලා.

ඔව් මේක ලියන මේ මොහොතෙත් එහෙමයි.

‘කවුරු හරි මෙතැන ඉන්නවා.’ ඒ පුද්ගලයා කවුරු වුණත් එයා මගේ දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. මට හානියක් නොකර… නිහඬව.

සමහර විට ඒ පුද්ගලයා ඉන්නේ මාව ආරක්ෂා කරන්න වෙන්න ඇති. එහෙමත් නැත්නම් මට කුමක් හෝ දෙයක් කියන්න වෙන්න ඇති. මම ඒක හරියට ම දන්නෑ. මට එහෙම තේරුම් ගන්න හැකියාවකුත් නැහැ. එහෙත් ඒ මොකක් වුණත් මෙතැන මේ මොහොතෙත් ඒ පුද්ගලයා මගේ ළඟ ඉන්නවා.

මගේ හිතට බයක් දැනෙනවා. ඒ ‘බය’ මගේ පපුවේ නහර තුළින් සීතලක් වගේ ඇදී ගිහින් මගේ හදවතට දන්වනවා ‘එයා මෙතැන ඉන්නවා. මේ ළඟ ම ඉන්නවා’ කියලා. එහෙත් මම ඒ හැඟීමත් එක්ක ම ඔබට මේ කතු වැකිය ලියනවා. කොටින්ම මම ඒ හැඟීමත් එක්ක ම අලුයම දෙකයි තිහට මේ කෘතියේ බොහෝමයක් බියකරු පරිච්ජේද පවා අවසන් කළා.